Je begon een band. Geen kantoorbaan.
Niemand gaat in een band om een klein kantoor te runnen. En toch moet iemand de oefenruimte boeken, vier mensen om een antwoord achtervolgen, de bonnetjes bewaren, de website bijwerken en de nieuwsbrief versturen. Die iemand ben meestal jij. Zo krijg je de administratie van je nek en de muziek weer vooraan.
De administratie landt altijd op één persoon
Elke band heeft er één. Degene die uiteindelijk organiseert. Niet omdat iemand het besloot, maar omdat jij als eerste reageerde, en nu heeft de zaal jouw nummer, vraagt de drummer aan jou hoe laat het is, en staat de spreadsheet op jouw laptop. De anderen zien de gig. Ze zien de veertig berichten erachter niet. Dat is het stille deel van de klus: het werk is echt, en het is onzichtbaar.
Het zijn niet de taken. Het is de versnippering.
Niets ervan is op zichzelf moeilijk. Een ruimte boeken kost twee minuten. Een bonnetje vastleggen één. Het probleem is dat elk stukje ergens anders staat: de reacties in een groepsapp, het geld in een spreadsheet, de foto’s op iemands Drive, de website die je steeds wilt bijwerken, de mailtool die je met tegenzin opent. Tien kleine dingen op tien plekken maken van een band een kantoorbaan. Je bent de avond aan het schakelen, niet aan het spelen.
Je bent geen promotor
Ergens onderweg werd promotie op de muzikant gedumpt. Elke dag posten. Een reel maken. Mensen smeken om te komen. Dat is een tweede onbetaalde baan bovenop de eerste, en het is degene waar de meeste mensen op opbranden. Je meldde je niet aan om een algoritme te voeden. Je meldde je aan om te spelen. Promotie zou de tien minuten moeten kosten die het verdient, niet je dinsdagavond.
Stop met de boodschapper van de band zijn
De grootste tijdvreter is achter reacties aanjagen. “Kan iedereen op de 14e?” en dan drie dagen stilte, een misschien, en één persoon die de app nooit opent. Vraag het één keer, op één plek, en laat iedereen daar antwoorden. Op het moment dat je stopt met berichten tussen mensen doorsturen, verdwijnt de helft van de klus.
Laat de saaie stukjes zichzelf doen
Een bonnetje zou je niet moeten hoeven uittypen. Een gig die je al hebt ingevoerd zou je niet opnieuw op de website moeten invoeren. De afrekening na een show zou je niet met de hand tot een factuur moeten hoeven ombouwen. Alles wat je jezelf twee keer ziet doen, is een kandidaat om helemaal niet meer te doen. De administratie die overblijft, zou het deel moeten zijn dat echt een mens nodig heeft.
Geef het werk terug aan de band
Je bent niet de enige capabele persoon in de ruimte. De geluidsman kan de call sheet rechtstreeks krijgen, de bassist kan het schema zien zonder het aan jou te vragen, degene die het geld doet kan het geld doen. Dat werkt alleen als iedereen een plek heeft om te kijken die niet jij bent. Geef mensen wat ze moeten zien en niets meer, en stop met de flessenhals zijn.
Bescherm de reden dat je begon
Je act managen zou leuker moeten zijn dan het nu is. Dat is geen zachte wens, het is de hele bedoeling. Elk uur administratie dat je terugpakt is een uur spelen, schrijven, of gewoon niet aan de band denken. Het doel is geen beter gerund kantoor. Het is een band die weer als een band voelt.
Hier is Kurtt precies voor
Kurtt zet de hele act op één plek, zodat de versnippering stopt. Je stelt een datum voor en iedereen geeft aan of hij komt, meteen in de agenda, geen gejaag. Je nodigt crew uit voor een show met hun rol en ze zien alleen die show, met een eigen call sheet. Fotografeer een bonnetje en Kurtt leest het bedrag en boekt het. Na de gig wordt de afrekening de factuur. Zet een gig, een release of een foto in de app en je website en promopagina werken zichzelf bij. En als je je fans een update wilt sturen, schrijft Kurtt de tekst alvast voor je, zodat je niet naar een leeg scherm staart. Minder kantoor. Meer band. Bekijk wat Kurtt doet, of wat het kost.
op de wachtlijst